sabayon met nectarines met kortverhaal: de nieuweling

RECEPT | sabayon met nectarines

Aaah nectarines! Als je erin bijt, waan je je in de zevende hemel. BAF, smaakexplosie! Het schilletje barst open, het zachte sappige vruchtvlees glijdt langs je tanden en het sap drupt langs je kin naar beneden… Amai, heet eigenlijk! We hebben er lang op moeten wachten, maar samen met de nectarines is ook de zomer gearriveerd!

Ingrediënten (4 personen)
2 nectarines
100 ml pompelmoessap (vers of uit een fles)
4 eieren
3 dopjes kristalsuiker
Nodig: mixer of keukenrobot

Zo maak je het
Snij de pit uit de nectarine en mix het vruchtvlees tot pulp. Het moet er gaan uitzien als een smoothie. Meng er het pompelmoessap door.

Splits de vier eitjes. Het eiwit heb je niet nodig (vries het in of maak er een omeletje mee met enkel eiwit: gezond!). Hou één eierdopje aan de kant om straks als maatbeker te gebruiken. Doe de 4 dooiers in een steelpannetje en doe er 3 eierdopjes kristalsuiker bij. Doe er dan 5 eierdopjes van het nectarinesap bij en klop het goed door elkaar met een garde. De overschot van het sap kan je opdrinken.

IMG_0671Nu de truc. Zet het pannetje op een heel laag vuurtje en klop met de garde een acht in het mengsel, van de ene kant van het pannetje tot de andere kant.
Met je andere hand hou je het pannetje vast en draai je de steel af en toe van links naar rechts. Zo ben je er zeker van dat je overal klopt en dat het ei niet gaat aanbakken.
Nodig iemand uit in de keuken om je te helpen, want je moet voortdurend blijven kloppen! 

Van zodra dat je ziet dat de slagen van je garde ietwat in het mengsel blijven staan, moet je de pan van het vuur halen. Meteen verdelen in potjes (kleine porties, ’t is nogal zwaar) en lauw serveren!

Ook heel lekker als je het mengsel over een bolletje ijs doet, of samen met wat gegrilde nectarines.

IMG_0680


KORTVERHAAL | de nieuweling

Lang geleden, toen fruit nog kon praten, leefde in een land hier ver vandaan een familie perziken. Op een zonnige dag kwam moeder perzik op straat een andere moeder tegen, één die ze nog nooit eerder had gezien.

“U lijkt op mij”, zei ze tegen de vreemde moeder.
“Dat had u gedroomd”, antwoordde zij. “Ik ben een mutant van uw familie. Een verbeterde versie, zeg maar. Kijk naar mijn huid, die is veel gladder dan de uwe. En ik glans veel meer.”

Moeder perzik moest haar gelijk geven. Wat was die nieuwe knap. Zelf was ze nooit van de mooiste geweest. Ze verlangde al zo lang naar iemand die haar wellustig bepotelde. Iemand die haar meenam, glad wreef en gulzig het sap uit haar zoog.

“Patricia”, stelde ze zichzelf voor. “Patricia Perzik. Aangenaam.”
“Carine Nectarine.”
“Mag ik vragen wat u hier brengt?” Ze probeerde zo beleefd mogelijk te klinken.
“Ik woon hier nu ook”, klonk het zelfzeker . “Het ziet ernaar uit dat we vanaf nu samen zullen rijpen in de zon.”

Ze zag de blikken van de mensen al voor zich. Een eindje verderop woonde de knapste perzik van het dorp en elke keer mensen haar zagen rijpen, begonnen ze spontaan te zweten. Maar de schoonheid van Carine Nectarine, die was nog van een heel andere orde. Moeder perzik zag haar kansen slinken en wist wat haar te doen stond.

Toen ze zag hoe Carine Nectarine de volgende dag op de heuvel lag te pronken met haar lijf, zag Patricia Perzik haar kans schoon. Net hard genoeg tikte ze haar aan en zag hoe de nieuweling naar beneden rolde en uiteindelijk tegen een rotsblok te pletter sloeg.
“Grote mond, klein pitje”, zei ze hardop tegen zichzelf.
En ze leefde nog lang en gelukkig.