mijn vader komt eten met recept: cannelloni di carne

KORTVERHAAL | mijn vader komt eten

Ik was het vergeten. Of ik dacht dat ik het vergeten was. Maar gisteravond wist ik het ineens weer. Van het ene moment op het andere was ik vergeten dat ik het eigenlijk al lang vergeten was.

Het gebeurde om halfnegen, toen ik naar Komen Eten zat te kijken. Voor de mensen die de afgelopen jaren op een andere planeet zaten of in een coma hebben gelegen: dat is een tv-programma waarin vier Vlamingen om beurten voor elkaar koken en achteraf punten van één tot tien geven voor het menu en de graad van gezelligheid.  Doorgaans gaat het om een al wat rijpere vrouw met een bijzondere interesse voor het aperitiefdrankje, een subtiele homoseksuele jongeman, een mannelijke vijftigplusser die al gaarne eens een vuil mopje tapt en een kortgerokte, grondig geplamuurde bimbo.

Het was gisteren de eerste aflevering van de week. De gastvrouw – in dit geval de bimbo – wist dus niet wie er die avond in haar zetel en aan haar tafel zou zitten. Je zou denken dat dat voor ietwat onwennige taferelen zou zorgen, maar niets was minder waar. De pret – ‘allez jong, ge woont gij op een boerderij jong, zo’n schoon beestje tussen al die vieze beesten, hahahaha’ – zat er dankzij de mannelijke vijftigplusser meteen in.

Misschien had ik het daarom niet meteen gezien.
Of misschien was het omdat ik zijn gezicht vergeten was.
Of ik dacht toch dat ik het vergeten was.
Maar toen Patrick – die zijn rol als moppen tappende vijftiger al van bij het binnenkomen met glans vertolkte – tijdens het amusehapje recht in de camera keek, wist ik het. Geen twijfel mogelijk, die man die daar in de zetel van de bimbo nogal onhandig aan het staartje van zijn gamba zat te trekken terwijl hij schaapachtig in de lens lachte, was onmiskenbaar mijn vader.

Op de enige foto die ik ooit van hem heb gezien, getrokken in de kraamkliniek toen ik een kwartier oud was, zag hij er stoer uit. Knap zelfs, met krullen. Hij zit op een stoel naast het bed en kijkt naar mij, zijn kind, dat er iets minder fraai uitziet. Een verfrommeld ding vol bloed en witte smurrie dat wat hangt te bengelen tussen de borsten van de moeder. Ik heb de foto maar één keer in mijn leven gezien, toen ik zeven werd, en vond het maar normaal dat mijn vader het een paar uren na dat kiekje is afgestapt om nooit meer terug te komen.

Als ik al aan hem terugdenk, wat bijna nooit gebeurt, zie ik nooit een gezicht.
Dat was ik vergeten.
Of ik dacht dat ik het vergeten was.
Ik denk aan een vrijgevochten man met krullen en een tomeloos avontuurlijk leven, waar natuurlijk geen kind in had gepast.

Maar mijn vader heeft geen krullen meer.
Mijn vader is nu kaal.

Hij doet nu mee aan Komen Eten.
En drinkt cocktails van een boerderijbimbo.


RECEPT | cannelloni di carne

Ik vroeg aan mijn vader wat zijn lievelingseten was. Eerlijk gezegd dacht ik dat het stevige Vlaamse kost zou worden: stoofvlees, konijn met pruimen (mmm) of de kroketten van zijn moeder. Maar het is iets Italiaans geworden, cannelloni di carne. Mét een fles Montepulciano d’Abruzzo. Meneer weet wat goed is!

Ingrediënten (4 personen)
600 gram gemengd gehakt
Lasagnevelletjes, minimum 2 per persoon
500 gram kerstomaatjes
600 gram verse spinazie, gewassen
500 ml passata
1 blikje tomatenpuree
2 uien, fijngesnipperd
3 teentjes look, fijngehakt
Zakje gemalen mozzarella
Bosje basilicum
Twee takjes verse rozemarijn
50 ml lekkere olijfolie
Peper en zout

Zo maak je het
Eerst en vooral, de mise en place. Een goeie voorbereiding is alles, want alles moet tegelijkertijd op tafel staan, natuurlijk.

Verwarm de oven voor op 200 graden. 
Was de spinazie.
Breng enkele liters water met een stevige snuf zout aan de kook.
Snipper twee uien fijn en hak drie teentjes look in ministukjes.
Rits de blaadjes van de takjes rozemarijn en hak deze heel erg fijn. Halveer de kerstomaten en meng ze met wat peper, zout, en de fijngehakte kruiden. Doe de tomaatjes in een ovenschaal.

Doe 50ml olijfolie in een maatbeker en doe daar een handjevol basilicumblaadjes bij. Mix het geheel tot een gladde olie.

Als het water kookt kan je de lasagnavelletjes koken, in porties. Doe niet alles tegelijkertijd in het kokende water. Controleer regelmatig, je wilt de velletjes beetgaar, niet plakkerig. Reken op minimum 2 vellen per persoon (dat worden dan vier rolletjes per persoon), en kook er wat extra als den beer erg luid gromt.

Maak ondertussen een tomatensaus. Stoof een uitje en teentje look aan. Doe er de passata bij. Kruid af met verse peper, zout en een lepel ketchup. De ketchup zorgt ervoor dat het zure van de tomatensaus wat wegtrekt. Laat pruttelen op een zacht vuurtje tot je de saus gaat gebruiken.

Stoof in een klein beetje olie een ui en het tweede teentje look aan in een pan. Als de ui glazig wordt, doe je het gehakt erbij en bak je het aan. Plet het gehakt niet te fijn, zorg dat er nog wat grote stukjes in zitten. Meng de inhoud van een klein blikje tomatenpuree onder het gehakt. Kruid af.

Als de velletjes gaar zijn leg je ze op een propere handdoek. Snij ze in twee. Leg op ieder stukje een lepeltje gehakt en rol stevig op. Leg de rolletjes in een grote ingevette ovenschaal. De rolletjes mogen gerust iets afkoelen, straks worden die opgewarmd in de oven.

Schep de tomatensaus over de rolletjes, bestrooi met wat gemalen mozzarella. Niet overdrijven, een kaaskorstje is hier niet nodig.

Stop de twee ovenschalen – die met kerstomaatjes en die met de cannelloni – in de hete oven. Hou het in de gaten. Als de kerstomaatjes goed beginnen te broebelen en ook de tomatensaus op de cannelloni stevig pruttelt, haal dan alles uit de oven.

Terwijl de oven zijn werk doet kan je snel de spinazie aanstoven samen met het laatste teentje look. Niet alle blaadjes passen in één keer in je pot, dus doe dit geleidelijk. Laat de blaadjes niet teveel slinken, zorg dat ze er nog fris uitzien en niet platgestoofd. Gewoon enkele minuten stevig verhitten! Kruid af met peper en zout.

Serveer per bord enkele rolletjes cannelloni, met een portie spinazie en geroosterde kerstomaatjes. Werk het af met een lepeltje basilicumolie.

En doe er een glaasje Montepulciano d’Abruzzo bij. Smakelijk, vaderke!

Cannelloni di carne - bonappelire.be