KOKEN OP DE CAMPING: QUESADILLA’S met kortverhaal: gevaarlijke beesten

RECEPT | KOKEN OP DE CAMPING: QUESADILLA’S

Wie gaat kamperen en zelf kookt heeft er rond etenstijd meestal al een aperitief op zitten, en dan is de goesting om te koken soms ver te zoeken. Daarom een simpel recept dat amper 5 minuten in beslag neemt. Meteen klaar, en je hebt er enkel een pan voor nodig! En je gasvuurtje. Op een barbecue lukt het ook, maar daar zou ik dan eerder gemarineerde kippenvleugeltjes op leggen. Maar da’s voor later, eerst quesadilla’s!

Ingrediënten voor de pizza quesadilla
tortilla’s (2 à 3 per persoon)
bokaaltje tomatensaus
bolletje mozzarella
ham, salami of chorizo of …
gedroogde oregano

Ingrediënten voor de open quesadilla met zalm
pakje gerookte zalm
potje kruidenkaas
bokaaltje pesto
radijsjes
rucola

Zo maak je het
Voor de pizza quesadilla smeer je op één helft van de tortilla een dun laagje tomatensaus. Je moet de bodem nog kunnen zien. Daarop leg je wat plakjes ham, salami of waar je zin in hebt. Beleg met schijfjes mozzarella en strooi er wat oregano over. Je kan er ook gerust nog wat blokjes paprika, schijfjes champignons en andere pizzatoppings op leggen. Zorg er alleen voor dat het niet te dik ligt. Vouw de tortilla toe en bak hem in de pan op een matig vuurtje. Als de onderkant goudbruin begint te zien draai je hem om en bak je de quesadilla nog even verder. Klaar!

Een lichtere variant is de open quesadilla met gerookte zalm, superfris. Smeer over de hele tortilla een lepeltje pesto. Leg daarop stukjes gerookte zalm, beleg met schijfjes radijs en doe er hier en daar een toefje kruidenkaas op. Werk af met rucola en bak op een zacht vuur tot de onderkant goudbruin is. Hééérlijk!


KORTVERHAAL | GEVAARLIJKE BEESTEN

Ik had het eerst niet door, dat het gebrom dat uit de struiken kwam er een was van menselijke oorsprong. Mijn eerste idee was een gevaarlijk beest. Hoewel er in dit boerengat te midden van Frankrijk helemaal geen gevaarlijke dieren voorkomen. De grootste dreiging op deze camping – die overigens gewoon ‘camping’ heet en mij daarom zo had aangetrokken – is de Jack Russel van de eigenares, die hier vrij rondloopt en elk ontbloot onderbeen dat het tegenkomt berijdt zoals alleen een Jack Russel dat kan. Maar goed, zo gaat dat met kamperen, het minste geluid uit de kleinste struik jaagt liters adrenaline door je aderen en het idee alleen al van in de volle natuur te leven maakt dat je hele lijf begint te jeuken. De paranoia krijg je er gratis bij.

Ik zat op pagina twaalf van een of ander debuut van alweer een of ander zogenaamd aanstormend schrijftalent, toen de struik aan de overkant van het beekje begon te grommen. Eerst stil, dan luider. Van dieper, zo leek het. Ik keek rond mij. De Jack Russel kon het niet zijn, die stond een Hollander aan te randen onder de luifel van zijn caravan. Dit was het dan, dacht ik. Ik kon nu elk moment aangevallen worden door een reusachtig everzwijn. Het zou me bespringen en mij en het debuut aan flarden vreten. Hoewel ik het op een lopen had moeten zetten, bleef ik zitten. De dood en de manier waarop ik aan mijn einde zou komen, ik had er vrede mee.

Pas toen ik tussen de lage bromtonen korte zuchten ontwaarde, kwam het in me op dat ik hier evengoed met een mens te maken kon hebben. Al kon die gedachte ook zijn ingegeven door de geel gelakte teennagels van een smalle vrouwenvoet die onder de struik uit bloot kwam te liggen. Toen aan de andere kant van het gewas, dat me nu plots heel doornig en pijnlijk leek, een deel van een harige mannenkont opdoemde, begreep ik het.

Gevaarlijk waren ze allesbehalve, maar ik zat er niet ver naast met mijn beesten. Ik besloot dat kijken ook een beetje lezen is, legde het debuut naast me neer en liet me meeslepen in een veel interessanter verhaal.