enchilada’s met kip met kortverhaal: tango

RECEPT | ENCHILADA’S MET KIP

Van die dagen dat ze niet teveel aan je kop moeten zagen en dat je het liefste van al in een bad gesmolten kaas wil liggen, om er dan af en toe een lepel van in je mond te steken.
Dat moet zo zalig zijn. Maar De Droomfabriek is voorbij en lang geleden. Dus zullen we de dag anders moeten redden. Verdrink in deze heerlijke enchilada’s met gebraden kip! En neem er een goed glas rode wijn bij.

Ingrediënten voor de enchilada’s (voor 2 grote eters of 4 mussejonkies)
tortilla wraps, 2 à 3 per persoon (3 is eigenlijk veel maar het is een lekker restje voor de dag erna)
een gebraden kip (eentje van ’t spit)
lente-ui
geraspte cheddar
500 ml passata
uitje
teentje look
handjevol vers gescheurde korianderblaadjes
chilipoeder of vlokken, peper, zout
extra kruiden zoals basilicum, rozemarijn en oregano

Ingrediënten voor de toppings
guacamole (maak je met avocado, look, lepel gescheurde korianderblaadjes, limoen, peper, zout, chilipoeder)
een potje zure room

Zo maak je het
Versnipper het uitje en stoof het samen met de geperste look aan in wat olijfolie, op een laag vuurtje. Als de ui glazig is mag je er de passata bijdoen. Kruid met peper, zout, de andere kruiden en chili naar smaak. Ik vind licht pikant hier goed bij passen, maar maak het gerust straffer naar je eigen gedacht. Maak de saus een beetje zoeter door er een theelepel kristalsuiker of wat ketchup door te roeren. Laat even pruttelen op een zacht vuurtje.

Verwarm de oven voor op 170 graden.

Voor de vulling van de enchilada’s pluk je al het vlees van de gebraden kip. Giet het braadvocht er over, en meng er de verse koriander door.

Verwarm de tortilla’s 30 seconden in de microgolf (niet in het pakje laten, gewoon allemaal samen op een bord leggen). Dan zijn ze zachter en makkelijker te gebruiken.

Leg in het midden van iedere tortilla een schep van het kippenmengsel. Rol ze allemaal op.

In een ovenschaal leg je een bodempje van de tomatensaus. Plaats hierin alle wraps naast elkaar. Smeer er nog wat tomatensaus over maar zorg ervoor dat ze niet zwemmen in de schaal. Het lijkt nu misschien allemaal wat droog, maar die sappige kip zal alles goed maken. Strooi er de gemalen cheddar over.

Zet de schaal in de oven. Hou het wat in de gaten, als de tomatensaus stevig pruttelt en de kaas goed gesmolten is, is het klaar.

Ondertussen kan je de verse guacamole maken. Easy peasy. Prak de avocado met een vork (hier zie je hoe je een avocado uitholt). Pers een teentje look en meng dit samen met de koriander door de geplette avocado. Kruid af met peper, zout en chilipoeder. Pers de limoen uit en maak de guacamole wat frisser met het sap. Doe telkens een beetje bij en proef dan of je er nog meer in wilt (dat geldt trouwens voor alle kruiden). Zo simpel!

Eet de enchilada’s met een flinke lepel guacamole en zure room.

Bijna zo zalig als een bad vol gesmolten kaas!


kortverhaal | Tango

Vandaag is het feest. De ouders van mijn man zijn zestig jaar getrouwd. Eigenlijk was het dinsdag al van dattum, maar dinsdagen zijn heel vervelende dagen om feest te vieren. Dus werd het een zaterdag. De eerste van de lente. De eerste keer dit jaar dat de weervrouw haar volk met de glimlach waarschuwt. ‘Insmeren of huidkanker!’, wil ze zeggen. Maar ze spreekt liever over het verraderlijke zonnetje. Ik zie de sluwe bol nog net verdwijnen door de slecht gelapte ramen van de parochiezaal. Strepen. Misschien waren ze de oude kranten al komen ophalen.

Het is een saai feest. Er zijn veel mensen die ik nog nooit gezien heb. Ze voelen de aandrang om mij over hun levens in te lichten. Veel mensen ook die, afgaand op hun verfrommelde gezichten, nog veel langer dan zestig jaar getrouwd zijn. Aan één van de tafeltjes achterin zit een man die de honderd voorbij moet zijn. Hij schudt zo hard met zijn doosje Canderel dat de suikertjes overal in het rond vliegen, behalve in zijn deca. De meeste andere genodigden drinken wijn. Witte en duidelijk heel goedkope, maar des te groter de voorraad moet zijn, denk ik dan. ‘Mijn glas is altijd halfvol en als ’t halfleeg is dan giet ik er nog wat bij’, zegt mijn schoonmoeder altijd. Ik probeer ook maar zo te denken.

Dat is het enige leuke aan een saai feest, dat iedereen dan maar in de drank vliegt. Ook de feestvarkens van vandaag. Ik zag daarnet mijn schoonvader de toiletten binnengaan met een fles wodka, hij had niet eens moeite gedaan ze te verbergen. En het glas van zijn vrouw is nog geen moment halfleeg geweest. Zij leeft haar motto vanavond secuur na. De dj van dienst, een snotaap van amper achttien die met zijn computer het ene domme hitje na het andere afspeelt, is de enige die op het einde van de avond niet ladderzat staat te knikkebollen alsof dat een dans op zichzelf is. Én de honderdplusser achterin, die de Canderelletjes uiteindelijk heeft gelaten voor wat ze waren en met kromme rug van zijn koffietje slurpt.

Als de dansvloer leeg is en meer dan de helft van het volk naar huis, zie ik mijn schoonvader op de dj afwaggelen. Hij kan zich nog net op tijd vastgrijpen aan het laken dat over de dj-tafel ligt. Hij fluistert de puber iets toe. Die kijkt bedenkelijk en begint op zijn laptop te tokkelen. Een popprinsesje wordt bruut onderbroken. Tien lange seconden is het stil in de parochiezaal. Dan weerklinkt een tango. Hun tango. De tango die ze zestig jaar en vier dagen geleden dansten. Hij loopt scheef naar de tafel van zijn vrouw, steekt zijn twee armen naar haar uit en trekt haar overeind. De ontnuchtering slaat toe. Samen dansen ze de nacht in.