de elegantste bevalling met recept: zomerse carpaccio met caponata

KORTVERHAAL | De elegantste bevalling

Al meer dan dertig jaar helpt hij kinderen gezond en wel op de wereld te zetten, maar nog nooit zag hij een vrouw zo elegant bevallen als zij. Op de tussentijdse onderzoeken zagen alle vrouwen er altijd op hun best uit. Opgemaakt en in nog naar nieuw ruikende positiekleding zwierden ze hun almaar voller wordende kuiten in de beensteunen van zijn stoel of lieten hun buiken gewillig inwrijven met koude gel. Hoe lelijk een vrouw kan zijn, dat zag hij pas toen het kind er daadwerkelijk uit moest. Natte slierten haar die aan bezwete wangen plakken. Gezichten die zich in de meest vreselijke grimassen plooien. Kinnen die tijdens het persen verdrievoudigen. Stinkende stront die net voor de baby zelf zomaar op de wereld wordt losgelaten.

Toen zij voor de eerste keer zijn kabinet binnenliep, nog niet zichtbaar zwanger, had hij haar meteen erg knap gevonden. Dat ze alleen kwam naar dat eerste onderzoek, verbaasde hem niet. Er zijn wel meer vrouwen die de toekomstige vaders pas inlichten nadat een gynaecoloog het bestaan van een embryo heeft bevestigd. Maar zij bleef alleen komen, op alle afspraken die nog volgden. Hij had beroepsmatig wel eens naar de vader gevraagd, maar daar had ze altijd afwijkend op geantwoord. En elke keer zij half ontbloot op zijn stoel lag, was hij opgewonden geraakt. ’s Avonds in zijn bed, als hij met zijn rug tegen die van zijn echtgenote lag, beeldde hij zich wel eens in hoe het kind dat groeide in haar buik, het zijne was. Haar hele draagtijd lang was hij nieuwsgierig geweest naar hoe zij er op haar lelijkst zou uitzien, welke type vrouw zij zou zijn als de oerdriften het van haar zouden overnemen.

“Gaat het, mevrouw?”, hoorde hij de vroedvrouw vragen. Maar zij gaf geen krimp. Al zes uren doorstond ze de weeën die elkaar nu snel begonnen op te volgen alsof er weinig aan de hand was. De schuifspeldjes in haar halflange bruine haren zaten nog precies waar ze moeten zitten en haar voorhoofd was zo mat dat het net gepoederd leek. Alleen het blosje op haar wangen kon enige inspanning van haar lijf verraden. Alsof ze net terug was van een ommetje joggen.

“Nu”, antwoordde ze kalm, en met één langgerechte zucht perste ze het kind eruit. Al meer dan dertig jaar zit hij in het vak, maar nog nooit zag hij een vrouw zo elegant bevallen als zij. En nog nooit zag hij een baby zo volmaakt als die van haar. Het was een meisje. En het was zijn dochter. Daar was hij nu zeker van.


RECEPT | ZOMERSE CARPACCIO MET CAPONATA

Zwanger zijn. Never been there, maar ik heb het toch al een paar keer van dicht mogen meemaken. Vriendinnen die hunkeren naar een lepel zelfgemaakte mayonaise, of op hun knieën smeken om een stukje brie. Stel je voor: 9 maanden (en de rest!) geen sushi meer, geen rode wijn, minderen met koffie en holy sweet jesus geen preparé van de chef!

Daarom een ode aan de vijand der zwangere vrouwmensen: rauw vlees. Driewerf hoera voor carpaccio! En omdat het eens wat anders mag zijn combineer ik rundscarpaccio met caponata, een verslavend lekkere, Siciliaanse zoetzure groentemengeling. En als je dan toch zwanger bent: maak dan enkel de caponata, superlekker op geroosterd stokbrood! (wel de groentjes héél goed wassen).

.Ingrediënten (voorgerecht, 4 personen)
rundscarpaccio, 100 gram per persoon is zeker genoeg. Vraag je slager om hem vers te snijden.
parmezaanschilfers
rucola, handjevol per persoon
1/2 aubergine
1/2 rode ui, versnipperd
1 rode paprika
1 stengel bleekselder
1 rijpe tomaat, ontveld, ontpit en in stukken (hoe je dat makkelijk doet, lees je hier, bij het stukje over de tomaten)
tiental groene olijven, in stukjes gesneden
2 eetlepels rozijnen
1 eetlepel kappertjes
1 eetlepel tomatenpuree
1 teen look, fijngehakt
1 eetlepel kristalsuiker
2 eetlepels rode wijnazijn
gedroogde oregano, verse blaadjes basilicum, peper, zout, olijfolie

Zo maak je het
Snij alle groenten (aubergine, ui, paprika, bleekselder, gepelde tomaat en olijfjes) in kleine dobbelsteentjes (brunoise in ’t sjiek). De carpaccio laat je ondertussen in de koelkast.
Stoof de aubergine aan in een beetje olijfolie. Als de stukjes rondom lichtbruin zijn haal je ze uit de pan, zet ze aan de kant.

In diezelfde pan doe je wat extra olijfolie en bak je de look en ui aan. Doe er de paprika en selder bij. Laat eventjes zachtjes meebakken.
Na een goeie vijf minuten doe je er de olijven en tomaten bij. Laat ook even meebakken en voeg er dan de tomatenpuree aan toe samen met de rode wijnazijn, de rozijnen, kappertjes, de lepel suiker en oregano (naar smaak maar niet te veel). Laat alles gaar sudderen in een kleine tien minuutjes. Niet vergeten te roeren want tomatenpuree bakt heel snel aan.

Breng verder op smaak met zout en peper en proef. Je wilt een zoetzuur eindresultaat, dus naar smaak kan je er beetje per beetje wat rode wijnazijn aan toevoegen of wat kristalsuiker over strooien.
Doe er verse basilicum doorheen en laat de caponata afkoelen.

Schik de rundscarpaccio op 4 borden. Leg op iedere portie enkele lepels gekoelde caponata (de groentemengeling mag nog lichtjes lauw zijn, maar zeker niet warm). Dresseer het bord met een handjevol rucola en doe er wat parmezaanschilfers op.

De rest van de caponata bewaar je in je koelkast, superlekker koud slaatje voor morgen.

Ik leerde caponata maken van Sabine De Coninck, in haar lessen Italiaans koken. Dankjewel, Sabine!