buurvrouw met recept: hartige muffins met chorizo

KORTVERHAAL | buurvrouw

Het is tien over vijf en ik hoor de zware deur van mevrouw Debooser in het slot vallen. Zo gaat dat elke dag, van maandag tot vrijdag. Mijn buurvrouw is stipt en de muren zijn dun.

Ik woonde al drie maanden in de studio, toen ik mevrouw Debooser enkele weken geleden voor het eerst in levenden lijve zag. Ze stond voor haar deur op de elfde verdieping, terwijl ik achter haar de lift uit kwam. Zoals dat wel vaker het geval is met fantasieën, leek ze voor geen meter op de vrouw die ik me al die maanden verbeeld had. Ze was niet klein en droeg geen jogging met een schort, zoals de meeste vrouwen die in dit gebouw huizen (bijster origineel is mijn verbeelding niet) maar was zeker een kop groter dan ik en zat strak verpakt in een zalmroze mantelpak.

Het is twintig over vijf en ik zit al tien minuten met een lege doos eieren in de zetel. Een beter excuus om bij mevrouw Debooser aan te kloppen, in de hoop zo een glimp van haar interieur op te vangen, kon ik niet bedenken. Ik ben zenuwachtig. Niet omdat mevrouw Debooser groot is, netjes en stipt, maar vanwege dat zalmroze mantelpak, dat er duurder had uitgezien dan een paar maanden huur. Ik ben bang dat ze een ei misschien maar iets ordinairs vindt.

“Goeiemiddag, is mevrouw Debooser er niet? Ik kom een paar eitjes lenen, als dat goed is. Ik woon hiernaast.”
Een man in de deuropening, in ontbloot bovenlijf nog wel, is het laatste wat ik had verwacht.
Hij steekt zijn hand naar me uit.
“Kim”, stelt hij zichzelf voor. “Debooser. Een mevrouw Debooser is er bij mijn weten niet. Eitjes dan weer wel.”

Terwijl hij zijn keuken in loopt, kijk ik snel rond. Achter de witte zetel in lederlook hangt een grote foto. Van aan de muur kijkt meneer Debooser geamuseerd zijn eigen woonkamer in. Met grote ogen, getuite rode lippen en paarse pluimen rond zijn hals.
Over de rug van de zetel hangt het zalmroze mantelpak.


RECEPT | hartige muffins met chorizo

In van die Amerikaanse films krijgen nieuwe bewoners altijd versgebakken muffins van hun buren, in een mooie mand met een grote rode strik. Toen ik verhuisde kreeg ik een preek over de gemeenschappelijke deur. Dan liever the American way! Maar niet van die zoete supermarktmuffins waarbij de boter van je vingers drupt (amai, dat klinkt eigenlijk wel lekker), maar verse, hartige exemplaren.

muffins met chorizo

Ingrediënten (voor een stevige lading minimuffins)

130 gram bloem
240 ml halfvolle melk
3 verse eitjes
1 groene paprika
2 tomaten
chorizo worst, gedroogd (ongeveer een stevige 120 gram nodig)
125 gram geraspte mozzarella
een eetlepel gedroogde oregano
een eetlepel gedroogde basilicum
peper en zout
een minimuffinvorm

Zo maak je het

Maak een beslag met 130 gram bloem, de melk en de eitjes. Klop alles samen. Doe er een eetlepel zout bij, samen met de oregano en basilicum.
Doe er ook 125 gram geraspte mozzarella bij. Als je die niet vindt, dan kan je gewoon een bolletje heel fijn hakken.

Ontvel het stuk gedroogde chorizo en hak het in kleine fijne stukjes. Ontpit de paprika en snij de groente in kleine blokjes. Bak de worst en de paprika samen in een beetje olijfolie aan op een hoog vuur. Niet te lang, want anders droogt de worst uit. Ongeveer 3 minuutjes, en blijven roeren! Laat dit mengsel tien minuten afkoelen en roer het dan door het beslag.

Snij in het vel van de tomaten onderaan een kruisje, en dompel ze dan onder in kokend water. Haal ze er na 20 seconden weer uit en hou ze even onder stromend koud water. Nu kan je het velletje van de tomaten heel gemakkelijk verwijderen. Snij de tomaten in vier, haal het vruchtvlees eruit en snij in blokjes. Het vruchtvlees mag je opeten want je hebt het niet meer nodig voor de muffins. Doe de tomaten bij het mengsel.

Vul een ingevette minimuffinvorm met het beslag. Zorg er zeker voor dat er niet alleen maar brokjes in ieder vormpje zitten, maar ook lopend mengsel. Anders wordt het geen smeuïge muffin.

Zet het vormpje dan in een voorverwarmde oven van 180 graden. In twintig minuutjes zouden de muffins klaar moeten zijn, maar iedere oven is anders. De gebakjes moeten wat omhoog komen en de bovenkant moet goudbruin zijn (of steek er een metalen prikker in: als de prikker droog is, dan is de muffin klaar).
Vul de vorm opnieuw en opnieuw tot alle beslag op is. Je kan zeker 26 minimuffins maken.

De chorizomuffins zijn het lekkerste als ze nog een beetje warm zijn. Maar koud ook zeer te pruimen.
Je kan ook grote muffinvormen nemen, dan moeten die gewoon langer in de oven. Voor de rest juist hetzelfde!

muffins met chorizo

Het basisrecept voor het muffinbeslag haalde ik bij Mother Thyme.