bruis en fris: alcoholvrij anijsdrankje met kortverhaal: het fenomeen Jan-Peter

RECEPT | BRUIS EN FRIS: alcoholvrij anijsdrankje 

De Gentse Feesten zitten er weer op. Tien dagen vollenbak, dat verdient een tiendaagse van slapen, rusten en je lever kalmeren. Stuur hem op vakantie en steek deze alcoholvrije aperitief in zijn rugzak. Superfris, met anijs en appelsmaakje.
Het recept heb ik schaamteloos overgenomen van Saveur, de max van een website voor iedereen die van koken, eten en drankjes houdt. En dit recept niet delen is egoïstisch!

Ingrediënten voor de venkelsiroop (met deze hoeveelheid vul je minimum 8 glazen)
2 soeplepels venkelzaadjes
200 gr kristalsuiker
250 ml water

Ingrediënten voor het drankje (per glas)
60 ml gekoeld appelsap, liefst biologisch of ongefilterd
250 ml gekoeld spuitwater
2 à 3 soeplepels venkelsiroop (naar smaak)

Zo maak je het
Maal de venkelzaadjes fijn in een kruidenblender of vijzel. Doe de geplette venkelzaadjes samen met het water en de kristalsuiker in een kleine kom en breng het mengsel aan de kook. Af en toe roeren zodat de suiker kan oplossen. Je zal merken dat het water zal dikken. Na vijf minuutjes mag de kom van het vuur, en laat je het mengsel afkoelen. Je kan deze siroop lang op voorhand maken, in de koelkast kan je het gemakkelijk een maand bewaren (wel afdekken, of in een glazen flesje gieten dat je kan sluiten).

Voor gebruik moet je de siroop zeven zodat de zaadjes er uit zijn.
Voor één glas meng je 2 à 3 soeplepels venkelsiroop met 60 ml appelsap en 250 ml spuitwater. Versier je glas met takjes venkel. Santé!


KORTVERHAAL | HET FENOMEEN JAN-PETER

Omdat Jan-Peter met twee levers was geboren, vonden zijn ouders het de logica zelve om hun eerste en enige zoon ook twee voornamen te geven. Zijn moeder vond Jan een mooie naam, maar zijn vader wilde koste wat het kost een Peter. Toen ze niet lang na de geboorte te horen kregen dat hun kind kerngezond was, maar vreemd genoeg wel twee levers bleek te hebben, vonden ze dat een geluk bij een ongeluk. Twee levers, twee namen. En iedereen content.

De dokters die Jan-Peter gedurende zijn kinderjaren opvolgden, hadden nog nooit van hun leven twee levers in een en dezelfde buik gezien. Dat maakte van het jongetje een fenomeen. Een unicum waar heel wat professoren van over de hele wereld wel eens naar wilden kijken. Zijn ouders reisden met hem alle continenten af, om Jan-Peter met zijn twee levers te tonen aan iedereen die het zien wilde en daar uiteraard voor wilde betalen, al waren het maar de reiskosten. Zo kwam het dat toen Jan-Peter vijftien jaar werd, hij en zijn ouders in meer dan honderdvijftig landen waren geweest zonder ook maar een cent uit te geven.

Het was een wetenschapper uit Rusland geweest die tegen de vijftienjarige Jan-Peter grapte dat hij met twee levers vast ook dubbel zoveel alcohol zou kunnen verdragen. Hij had het al lachend verteld om bij de puberende rariteit in een goed daglicht te staan, in de hoop hem zonder al te zware investeringen eens van naderbij te mogen onderzoeken. Maar Jan-Peter vond zijn redenering niet zozeer grappig, als wel heel interessant.

Een dik jaar later testte hij de hypothese van de Russische grapjas uit en stelde tot zijn eigen en ieders verbazing vast dat hij, vergeleken met de andere cafégangers die avond, inderdaad ongeveer het dubbele aan alcoholische dranken naar binnen kon gieten. Het leek wel alsof zijn tweede lever het overnam van de eerste, van zodra die verzadigd was en de alcohol niet langer kon verwerken. Als Jan vol was, nam Peter over. En zo stond Jan-Peter ook in het tweede deel van zijn jeugd bekend als een waar fenomeen. Niet meer omdat hij twee levers had – dat kon niemand nog wat schelen – maar omdat hij al sinds zijn zestiende de meest ervaren tooghangers moeiteloos en vaak letterlijk onder tafel zoop.